2013/02/16

extremely important history of Seattle Sound – part two


Powoli umacniam się w przekonaniu, iż uporczywe poszukiwanie okruchów
pełni szczęścia w najbardziej prozaicznych przedmiotach, odkopywanie śladów
niezapomnianych momentów, odnajdywanie zaplątanych w pościeli fragmentów
niedokończonych snów oraz wyczuwanie cieni przyspieszonych oddechów skutkuje
jedynie napływem bezsilnej tęsknoty. Niestety, mam świadomość, że jej siła jest w stanie
sparaliżować wszelkie moje wysiłki, kolejne próby pomnożenia małości mej aktywności
w wymiarze fizyczno-psychicznym. Przedstawiam wam zatem po dwóch absorbujących
tygodniach mej nieobecności kolejny odcinek muzycznej podróży.

cd.

Soundgarden, Buzz Osborne, Kurt Cobain & Krist Novoselic, Matt Cameron

 Fecal Matter



Pierwszy zespół Kurta Cobaina, którego współzałożycielem był Dale Crover, a basistą Buzz Osborne
z The Melvins. Band istniał zaledwie rok. Zwieńczeniem pracy muzyków było nagranie w Seattle
w grudniu 1985 Illiteracy Will Prevail, które do tej pory nie zostało oficjalnie wydane (jedynie utwór
pt. Spank Thru znalazł się na kompilacji grupy Nirvana). Owo demo jest tzw. „białym krukiem”
poszukiwanym przez fanów Nirvany, bowiem wszystkie 16 piosenek napisał i nagrał sam Kurt.
Młody Cobain porozsyłał płytę swoim znajomym i ludziom z branży. Szczególnie zależało mu
na opinii Krista Novoselica, który po przesłuchaniu nagrania zgodził się rozpocząć współpracę,
mającą przynieść obojgu rzeszę fanów.


The Melvins



Gdy w lutym 1986 r. rozpadło się Fecal Matter, byli członkowie bandu, Dale Crover i King Buzzo
nagrali swoją pierwszą EP-kę jako Melvins. Obaj od 1980 roku stanowią trzon tej grupy, wspierani
przez wielokrotnie zmienianych gitarzystów basowych. Warto wspomnieć, iż w pierwotnym składzie
zespołu znajdował się Matt Lukin, basista Mudhoney, a Kurt Cobain uważał się za wielkiego fana
Melvins, dla którego przed założeniem z Croverem Fecal Matter pracował jako kierowca i tragarz.

Jako iż na przestrzeni kilkudziesięciu lat członkowie zespołu inspirowali się wieloma różnymi
grupami, nie da się jednoznacznie skategoryzować charakteru ich muzycznej działalności.
Spektakularne improwizacje oparte na ciężkim, szybkim i skomplikowanym brzmieniu,
połączone ze specyficznym poczuciem humoru sprawiają, iż utwory Melvins posiadają
cechy muzyki eksperymentalnej.
 
Zespół odniósł największy sukces w latach 90. jako podopieczny wytwórni Atlantic Records.
Wkrótce jednak, jakojego członkowie noszą w sercu muzykę alternatywną, odciął się od
mainstreamu. Powrócili do Amphetamine Records, pojawiając się ponownie w podziemiu,
co pociągnęło za sobą jeszcze bardziej kreatywną współpracę. Jako klasyka undergroundu
Melvins lubują się w niebanalnych występach, więc w 2006 roku przyjęli do zespołu nowego
członka. Coady Willis jest leworęczny, co daje sposobność stworzenia na scenie efektu lustra
przy użyciu dwóch zestawów perkusyjnych.
 
Dyskografia The Melvins zawiera kilkadziesiąt pozycji, w tym 21 albumów studyjnych,
12 koncertowych i 10 kompilacji. Grupa muzyków tworzy nieprzerwanie od ponad 30
lat, dając fanom mieszankę wielu gatunków, przede wszystkim grunge’u i sludge metalu.

 

The U-Men



Brudny proto-grunge prosto z Seattle. Zespół działał w latach 1981-1989, stając się prekursorem
tworzącym grunt dla późniejszych bandów z Waszyngtonu, które miały zaistnieć poza granicami
stanu. Ciekawostką jest fakt, że ich menadżerką była Susan Silver, była żona Chrisa Cornella,
która kierowała także grupami Soundgarden, Screaming Trees i Alice in Chains.

Utwór Dig It A Hole pochodzi z jedynego albumu studyjnego The U-Men, Step on a Bug.




Skin Yard & Gruntruck


Twórczość zespołu Skin Yard przypada na lata 1985-1992. Nigdy nie odnieśli sukcesu komercyjnego,
jednak znacznie wpłynęli na najpopularniejsze grunge’owe bandy. Przez dwa lata współpracowali
z Mattem Cameronem, perkusistą zespołów Soundgarden i Pearl Jam. Przy okazji warto wspomnieć,
iż Matt będąc 13-letnim chłopcem grał z kolegami covery jako grupa Kiss, jednakże niebawem zostali
oskarżeni przez menadżera zespołu KISS o plagiat i musieli się rozstać. Ponadto Cameron jest autorem
jednego z największych popisów perkusyjnych wszech czasów (utwór Jesus Christ Pose z trzeciego albumu Soundgarden).



W podobnym składzie (zespół posiadał wielu perkusistów) wydali kilka albumów, niemniej jednak
wokalista bandu, Ben McMillan, założył w 1989 roku z pierwszym bębniarzem Skin Yard, Scottem
McCullumem, grupę Gruntruck. W swojej twórczości łączyli metal i punk. Zaistnieli jako najczęściej
obecny na trasach koncertowych support Alice in Chains. Zespół rozpadł się w 2002 roku, wkrótce
zmarł na cukrzycę jego frontman, Ben. Krążą pogłoski, że istnieje wiele nieopublikowanego materiału
nagranego przez Gruntruck podczas ostatnich lat działalności.

 

 

 Soundgarden



Jest to jeden z czterech zespołów wchodzących w skład Wielkiej Czwórki z Seattle. Zespołów, które zaistniały pomimo braku wytwórni zainteresowanych muzyką undergroundową, wyrosłą z buntu
wobec dysproporcji pomiędzy bogatymi a biednymi stanami USA. Z chęcią poświęciłabym im dużo więcej miejsca niż kilka linijek, biorąc pod uwagę fakt, że Chris Cornell to genialny głos o skali ponad czterech oktaw, znajdujący się na czwartym miejscu listy najlepszych wokalistów wszechczasów według magazynu Hit Parader. Christopher jest muzykiem posiadającym bardzo różnorodną twórczość, która związana jest między innymi z The Shemps, Soundgarden, Audioslave, Temple of the Dog czy Alice Mudgarden, nie wspominając o karierze solowej i innych pobocznych projektach. Cornell ma za sobą współpracę z Alice in Chains (przy albumie Sap), Carlosem Santaną (Whole lotta love z repertuaru Led Zeppelin), Slashem (Promise) oraz Alice Cooperem (wokal wspomagający w kilku utworach z krążka The Last Temptation).
Soundgarden z Susan Silver, menadżerką zespołu i żoną wokalisty

Grupa Soundgarden została założona w 1984 roku przez gitarzystę, perkusistę i wokalistę Chrisa Cornella, basistę Hiro Yamamoto  oraz Kima A. Thayil’a, kompozytora i gitarzystę prowadzącego, posiadającego tytuł naukowy w dziedzinie filozofii. Muzycy zaczerpnęli nazwę zespołu od rzeźby, a raczej artystycznej instalacji dźwiękowej, stojącej w Magnuson Park w Seattle, pod którą często spotykał się Kim ze swoją dziewczyną.

Szybko zorientowali się, że żaden wokalista szanującego się bandu nie gra jednocześnie na perkusji. Zatrudnili zatem Scotta Sundquista, dzięki którego obecności Chris mógł stać się prawdziwym frontmanem. Wkrótce Scotta zastąpił Matt Cameron, ówczesny bębniarz Skin Yard.
 


Pierwsze płyty Soundgarden utrzymane są w stylu heavy metalowym – zespół znajduje się
w czołówce najlepszych grup hard rockowych, zajął także drugie miejsce w plebiscycie na
najcięższy zespół w historii, zorganizowanym przez magazyn Revolver. Pozostałe krążki cechują
się łagodnym i melodyjnym alternatywnym brzmieniem. Muzyka charakterystyczna dla grupy
opiera się na mrocznych riffach gitarowych, gwałtownych solówkach, nienagannym wyszkoleniu
technicznym w postaci wysokiego wokalu Cornella i rozbudowanej sekcji rytmicznej.

Pierwsi oddani fani odwrócili się od Soundgarden, gdy muzycy podpisali kontrakt z dużą wytwórnią
i wyruszyli w trasę z Guns N’ Roses, łamiąc tym samym reguły garażowego punku. Wzrost popularności
skutkujący ogromnym sukcesem komercyjnym, w tym nagrody Grammy m.in. za teledysk do Black
Hole Sun
będący hitem MTV, sprawiły pogorszenie atmosfery oraz narastanie konfliktów pomiędzy
muzykami. Po zakończeniu trasy z Metallicą zespół udał się na trasę promującą najnowszy album,
Down on the Upside. Podczas ostatniego koncertu w Honolulu 9 lutego 1997 roku Ben Shepherd
sfrustrowany awarią dźwięku rzucił swoją gitarą basową w publiczność, po czym zszedł ze sceny.
Za kulisami doszło do ostrej kłótni, a nawet rękoczynów pomiędzy basistą a Kimem Thayilem,
podczas gdy Cornell i Cameron w duecie dokończyli set. Dwa miesiące po tym zdarzeniu grupa
ogłosiła zakończenie swej działalności z powodu wewnętrznych sporów.
Perkusista Matt Cameron stwierdził, że „zespół został pożarty przez show-biznes”.

 

Na szczęście, wiele lat później okazało się, że istnieje płaszczyzna porozumienia pomiędzy członkami Soundgarden. Bilety na pierwszy koncert po reaktywacji rozeszły się w kilkanaście minut. W kwietniu 2010 roku zespół wystąpił jako „Nudedragons”, pod szyldem będącym anagramem Soundgarden. Rok później muzycy oficjalnie zapowiedzieli wydanie nowego krążka. Kim Thayil powiedział w wywiadzie, że zależy im na wydaniu ekscytującej płyty, mającej mniej pierwiastków grunge’owych i metalowych. Listopad ubiegłego roku przyniósł King Animal, najnowszy album studyjny, na którego premierę fani oczekiwali z niecierpliwością kilkanaście lat. Przyznaję, bałam się, że się zawiodę zbeszczeszczeniem klasyki ważnego dla mnie nurtu muzycznego, jednakże nic takiego nie miało miejsca.
Soundgarden są nadal w świetnej formie.




Nirvana



Zespół, którego zna każdy dzięki wyjątkowemu wokaliście. Na czym polega fenomen Cobaina?
Wydaje mi się, że chodzi tu o szczerość, prawdziwe, piękne słowa, niezwykle emocjonalny głos.
Charyzmatyczny frontman Nirvany zmarł młodo i w tragicznych okolicznościach podczas punktu
kulminacyjnego swojej kariery, dołączając do Klubu 27 i pozostając już na zawsze legendą wraz z
Jimim Hendrixem, Janis Joplin, Brianem Jonesem, pierwszym liderem The Rolling Stones czy
Jimem Morrisonem.
 

Kurt Cobain urodził się w 1967 roku i od najmłodszych lat interesował się muzyką. Zainspirowany
twórczością Beatlesów, grup KISS czy Black Sabbath, założył swój pierwszy zespół - Fecal Matter.
Gdy poznał w kościele baptystów Krista Novoselica, w głowie zakiełkował mu pomysł stworzenia
czegoś nowego, zupełnie innego od poprzedniej formacji. Miało to miejsce dwa lata później,
w 1987 roku w Aberdeen, rodzinnym mieście Cobaina. Od tamtej pory Kurt i Krist współpracowali
z wieloma perkusistami. Jednymi z nich byli Dale Crover z Melvins i Dan Peters z Mudhoney,
zaś ostatnim i najbardziej kojrzonym z Nirvaną okazał się być Dave Grohl, późniejszy założyciel
Foo Fighters.
Muzycy po wydaniu pierwszego albumu studyjnego, Bleach, nie byli do końca zadowoleni ze
swej pracy, mimo iż stał się on hitem prowincjalnych rozgłośni radiowych. Kurt miał powiedzieć,
że bardzo się cieszy, ponieważ początkowe wyładowywanie agresji zaczyna przekształcać się
w tworzenie piosenek opowiadających o konfliktach w związkach i uczuciach.


Po nagłym zerwaniu kontraktu z Sub Pop, grupa podpisała umowę z wytwórnią DGC Records,
której do tej pory najlepiej sprzedanym albumem pozostał Nevermind Nirvany z 1991 r. (26 mln
egzemplarzy). Rezultaty nagrań w Los Angeles były niesatysfakcjonujące dla członków zespołu.
Również po wielokrotnym miksowaniu materiału nie byli oni zadowoleni z „gładkiego brzmienia
Nevermind”. Wydaniu krążka towarzyszyły stosunkowo niewielkie działania promocyjne z powodu
niskiego budżetu kampanii reklamowej. Mimo tego, album zajął pierwsze miejsca na listach przebojów
w kilku państwach na świecie, osiągnął również pierwszą pozycję na liście Billboard 200, zastępując
dzieło Michela Jacksona, Dangerous. Singiel Smells Like Teen Spirit emitowany był niemalże bez
przerwy w radiu i muzycznej telewizji, a towarzyszący mu teledysk nie schodził z anteny MTV.
Wobec medialnego szumu wokół Nirvany zespół uważał, że wizja artystyczna oraz przekaz utworów
zostały źle zinterpretowane przez odbiorców, zatem skupili się oni w pełni na tworzeniu muzyki.



Życie prywatne Kurta obejmowało poślubioną w lutym 1992 liderkę zespołu Hole, Courtney Love,
oraz córkę, Frances Bean Cobain, która urodziła się w sierpniu tego samego roku. Zespół z powodu
zmęczenia nie rozpoczął kolejnej trasy koncertowej, zagrał jedynie kilka kameralnych występów
jesienią 1992 roku. Wszędzie roiło się od plotek na temat możliwości rozwiązania zespołu wskutek
domniemanego słabego stanu zdrowia Cobaina. Wokalista więc, kilka dni po narodzinach Frances,
dla żartu podczas Reading Festival wjechał na scenę na wózku inwalidzkim, po czym wstał i razem
z resztą grupy wykonał spektakularny show, który stał się jednym z ich najsłynniejszych koncertów.

Kurt i jego córka, Frances Bean Cobain
Kilka dni później zespół wystąpił na rozdaniu MTV Video Music Awards. Dyrektorzy stacji byli zszokowani próbnym wykonaniem nieopublikowanego wcześniej utworu - Rape Me. Zabronili
grupie zagrania go pod groźbą usunięcia występu zespołu i jego teledysków z anteny. Po długiej
dyskusji zdecydowano, że Nirvana zagra swój najnowszy singiel, Lithium. Zaraz po rozpoczęciu
koncertu, Kurt nagle zmienił rytm i zaśpiewał dwa pierwsze wersy Rape Me, po czym przeszedł
bezpośrednio do Lithium. Pod koniec utworu, zdenerwowany awarią wzmacniacza Novoselic
wyrzucił w powietrze swoją gitarę. Intstrument spadając uderzył go w głowę, po czym oszołomiony
basista z trudem zszedł ze sceny. Natępnie Cobain zniszczył pozostały sprzęt, a Grohl zaczął krzyczeć
w kierunku widowni "Cześć Axl", by zirytować wokalistę Guns N' Roses, z którym zespół posprzeczał
się przed występem.

Kolejnym komercyjnym sukcesem zespołu był album In Utero. W jego recenzji dziennikarz
Christopher John Farley z tygodnika Time napisał: "Mimo obaw części fanów alternatywnego rocka, Nirvana nie zbliżyła się do mainstreamu, to raczej nowy album zbliży mainstream do Nirvany”.



Niestety, życie frontmana Nirvany nie było usłane różami. Od wczesnych lat młodzieńczych Kurt
eksperymentował z mieszankami różnych narkotyków. Przed wydaniem Nevermind zaczął brać
heroinę, w której dostrzegł właściwości uśmierzające chroniczne bóle żołądka, na które cierpiał
całe życie. Mimo podejmowania wielu prób leczenia, nigdy nie uwolnił się od nałogu.
Kilka miesięcy przed śmiercią lidera, w listopadzie 1993 r. Nirvana wystąpiła w MTV Unplugged.
Muzycy zrezygnowali z większości swoich największych przebojów, zagrali jedynie dwa – Come
as You Are
  i All Apologies
. Program uzupełnili coverami mało znanych utworów, do wykonania
których zaprosili zespół Meat Puppets.


Na początku 1994 roku zespół udał się w trasę koncertową, podczas trwania której wykryto u Kurta
zapalenie oskrzeli oraz krtani. Pozostałe występy zostały odwołane. 4 marca, w Rzymie, Courtney
Love znalazła męża nieprzytomnego w hotelu. Wokalistę odwieziono do szpitala, gdzie lekarze
określili przyczynę utraty przytomności jako reakcję organizmu na połączenie przepisanego
środka uspokajającego z alkoholem.
 
Cobain po kilku dniach terapii odwykowej uciekł z ośrodka dla uzależnionych i wrócił samolotem
do Seattle. Tydzień później, 8 kwietnia 1994 roku Courtney znalazła go martwego z raną postrzałową
głowy w jego domu. Istnieje wiele teorii na temat przyczyn owego zgonu, została im nawet poświęcona
książka (Kto zabił Kurta Cobaina?). Rzekomo muzyk został zamordowany na zlecenie swojej żony,
prawdopodobnie jednak popełnił on samobójstwo. Ogromowi fanów pomimo upływu kilkunastu
lat nadal trudno jest pogodzić się ze śmiercią idola. Wraz z odejściem Kurta przestał istnieć zespół,
którego był liderem. Pozostali członkowie nie przerwali swojej aktywności na scenie muzycznej.





cdn.

1 komentarz:

  1. Anonimowy1/5/13 00:03

    jesteś super, blog jest super, wpadam czasem posłuchać dobrej muzyki :) a muzyka z Seattle strasznie specyficzna i za to ją uwielbiam :D

    OdpowiedzUsuń